Mens en Maatschappij

14aug

Wie zal je later worden?

Naast mij zit een klein meisje van 19 maanden oud, heerlijk haar kommetje peren-pap op te eten en te drinken uit een beker met twee handvatten. Ze heeft uitgeslapen tot 7.15uur. Bedankt daarvoor. Je bent mijn behoorlijk goed gelukte dochter. Ik kijk naar je en denk: “Wie zal je later worden?” De pap is op. Ik kijk nog eens beter en zie je zitten met je opgetrokken knietjes in je IKEA kinderstoel, met onderzoekende blik en vredige gebrabbel. Je roept “DUWEN!” en het flesje met vitamine D druppels rolt er vandoor. Wie zal je later worden?

Vanaf baby af aan ben je al onderzoekend. Introvert. Eigenwijs. In een nieuwe omgeving of situatie kijkt je eerst even de kat uit de boom, voordat je je bovenop een boekenkast stort om boekjes te gaan lezen (of opeten). Al die gekke familie die langskomt met hun gekke bekken en raar gedrag kijk je wat beduusd aan (papa en mama inclusief). Waarom zou je daar om lachen? Het is immers volstrekt belachelijk. Je hebt natuurlijk gelijk. Maar als we weer eens aan het stoeien en kietelen zijn, schater je het uit van het lachen.

Je bent ondertussen de 1,5 jaar gepasseerd en hebt al een duidelijke eigen mening. Je weet goed wat je wel en niet wil.

“Zullen we even knuffelen?”

“Neeeheeee!”

“Wil je de slab af?”

“Jaaaaaaa!”

“Ben je lief?”

“Nee.”

Oké, het gaat nog niet altijd helmaal goed. Maar je weet wél wat je wilt. De wereld om je heen vind je zo interessant, dagelijks leer je nieuwe woordjes en weet je ze direct goed toe te passen. Je vraagt continu “deze?!” en wordt pas weer kalm als ik je heb verteld heb dat het groene naast het kanaal “gras” is en de ritselende dingen aan die struik “bladeren” zijn. Je wil het allemaal weten, liever gisteren dan morgen. Maar wat zal je later worden?

Ik doe een voorspelling. Je gaat iets goeds betekenen voor de wereld. Misschien wel iets groots. Zoals we laatst een hele poos samen aan de waterkant heerlijk een koekje hebben zitten eten, uitkijkend over het water zonder ergens aan te denken, zie ik een meisje dat zich niet gek laat maken door de wereld om haar heen, maar wel weet te waarderen wat er is. Waarschijnlijk wordt je een of andere activist, strijdend voor datgene waar je in gelooft. Of politicus, om dezelfde reden. Arts misschien, omdat je de waarde van een mensenleven zo goed kunt waarderen?

Wat je ook gaat doen, voor mij is het goed. Zolang je er maar gelukkig van wordt. Maar zoals ik je nu ken ben je niet weggelegd voor een anoniem baantje, waarin je ondergewaardeerd wordt en niemand je ooit zal herinneren. Je gaat iets goed betekenen voor de wereld en daar ga je in gezien worden.

21jan

Vakantiepark survivaltips

Als (voorheen) rugzaktoerist en back-to-basic survival/wildkampeerder, is het wel even schakelen om “vakanties” te slijten in een bungalowpark. Maar een 1 jarig kind brengt je in situaties die je vooraf niet had kunnen voorzien. Na enkele weekendjes/mid-weken in een bungalow, welke achteraf zwaarder bleken dan de ergst ervaren ontberingen op een bergtop, denk ik de ultieme survivaltips voor een geslaagde Center Parcs vakantie gevonden te hebben. Hier volgen ze alle vijf. Read More »

5jan

Vergeet de papa’s niet!

Op Facebook werd mijn interesse gewekt voor een artikel met de titel “Wat niemand zegt over bevallen“. Bijna een jaar geleden lag ik namelijk met mijn partner totaal ongepland thuis te bevallen. Ja ik ook… want in mijn beleving heb ook ik er keihard voor gewerkt.

Wanneer ik het artikel lees denk ik de ervaring van mijn vriendin er absoluut in terug te lezen. Wat mij pijn doet is dat de papa’s in dit verhaal altijd maar vergeten lijken te worden. Begrijp me niet verkeerd: diep respect voor de oerkracht waarover vrouwen beschikken om de klus te klaren. Dat heeft de evolutie mooi geregeld. Het is maar goed dat wij mannen dit niet doen, ik ben al zielig als ik de griep heb. Maar juist de machteloosheid van de man die niet anders kan dan toekijken, aanwezig zijn, handjes vasthouden en motiveren, terwijl je vrouw de meest heftige (en pijnlijke) gebeurtenis van haar leven doormaakt… dat was (voor mij) een ervaring die mijn leven heeft veranderd.

Ook ik verloor mijn besef van tijd. Ik heb iedere wee meegemaakt en meegeperst, mijn lijf was nadien totaal verkrampt. Waar mijn vrouw in haar trance haar harde werk lag te doen, kreeg ik iedere wegzakkende hartklopping van het kleintje mee, zag ik al hoe de scharen klaar gelegd werden voor een eventuele “knip” en had ik wel degelijk het besef dat we ondertussen wel erg lang bezig waren (alles is goedgekomen). Zat ik maar in die bevallingstrance…

Het heeft mij veranderd, misschien zelfs wel hormonaal. Want ook als man ervaar ik na de geboorte van mijn prachtige dochter allerhande nieuwe emoties. Ben ik, gevoed door slaapgebrek, vaak emotioneel labiel. Kan ik janken bij Disney films en zijn de prioriteiten in mijn leven in één klap totaal verschoven. Ook mannen hebben emoties.

Waar je als vrouw 9 maanden fysiek (en mentaal) toeleeft naar een eindpunt, in de laatste fase ondersteund door een zwangerschapsverlof, draait als man je “normale” leven gewoon door. Je hebt geen tijd om langzaam in je nieuwe rol als vader te groeien, je moet direct vol aan de bak op het moment dat je middenin de nacht opeens met een klein, hulpeloos, kwetsbaar dametje in je armen staat. En ook voor de man begint dan het proces zoals de auteur van het voornoemde artikel het mooi omschrijft: “Het leren kennen van je kind, het leren leven met de zorgen en het ervaren van een onvoorwaardelijke liefde, die dieper gaat dan welk ander gevoel dan ook.”

Heb je ook kinderen? Hoe heb jij de bevalling ervaren?

31okt

Hypocriet Piet

Laat ik mijn plekje op het web ook eens gebruiken om mijn mening te geven over de vreemde discussie die er nu al tijden gaande is in onze maatschappij; Zwarte Piet.

Mijn mening: Niemand die het sinterklaasfeest in zijn huidige vorm viert, zal er een rascistische bedoeling mee hebben. Maar ik snap niet hoe er ook maar iemand in ons landje met volle overtuiging kan zeggen dat het géén rascistisch schouwspel is.

Een rijke blanke man, met zwarte slaven (die vaak slecht ingeburgerd blijken). Dikke rode lippen, oorbellen in… exotisch. Ze werken zich uit de naad voor deze rijke blanke. Read More »

© Copyright 2014 - Jordy Sousa, All Rights Reserved